De Gids van Filippijnen

Het weer was mijn grootste vijand de voordien nacht. Gemompelde de donder en de bliksem vlamden over de wind-swept hemel op. De zware regens verdonkerden mijn stemming aangezien het bleef onttrekkend tegen mijn ruit, ertoe aanzettend me om benieuwd te zijn of zou onze exploratie de volgende dag door duwen. Ik dreef definitief weg af om in de kleine uurtjes van de ochtend te sluimeren.

20 juni merkte nog een andere expeditie aan de verborgen spleten van de aard. Zowat twintig avonturenzoekers scheepten op een andere in dat nog even vervullende onderneming uitdaagt - binnen uithollend Balcon Maravilla, Eiland Guimaras.

Guimaras is een eiland dat over iriserende saffierwateren wordt gesitueerd van Negros en is naar huis aan honderden toneelplaatsen. Het werd omgezet in een regelmatige provincie op 22 Mei, 1992 na een volksstemming die overeenkomstig Sectie 462 van Ra 7160 wordt geleid. Het schept van exotische stranden, zoete mango's en donker het verbieden holen op. Balcon Maravilla alleen in feite, schept van vier holen op, drie waarvan wij gelukkig om waren te onderzoeken - buho-Ansoy, Boknoy, en Kapitubwan.

De zon was ongelooflijk stralend - een zegen na een nacht van regendouches maar het hol was zo zo donker verbieden, dat ik mijn binnenkant het roeren kon voelen. Het water was goed boven onze knieën zodat moesten wij onze zakken bij de mond van het hol verlaten. Buho-Ansoy was het eerste hol dat wij zijn ingegaan. De ingang was zo smal wij moest over buigen tenzij wij op honderden stalactieten stoten die overheadkosten zoals pijlpunten op het plafond van het hol hangen. Na een uur van het onderzoeken van zijn kamer en het laving in zijn donkere wateren, gingen wij aan het volgende hol te werk - Boknoy.

Hol van Boknoy doemde in de afstand op. Het was ver grimmer dan laatste maar wij moest gaan. Als buho-Ansoy ons een paar builen gaf, deed Boknoy ons veel meer schade. Dit keer werden wij ondergedompeld al manier. Hoe wij konden niet toen de passages zo laag waren bijna kropen wij. Slechter, waren onze flitslichten en koplampen bij de deur van de dood. De zuurstof was schaars dat ergens in het midden ik me vond begrijpend voor lucht.

Hol van Kapitubwan overziet een azuurblauwe hemel en flikkerende cerulean wateren, maar de sleep was zo glad en steil, de zo donkere ingang dat ik mijn stekeltinteling met vrees kon bijna voelen. Wij zijn nooit met klaar het onderzoeken van het hol omdat het te donker en duister was; de water druppels van het plafond, de knuppelsvlieg helemaal en de mossen behandelen over zijn vloer.

Haastig maar zorgvuldig, gingen wij en boden afscheid aan de Aard van de Moeder weg.

Dit tijdelijk verblijf hoewel vrij gevaarlijk was de moeite waard. Ik zou meer dan gelukkig zijn om zij te brengen die zijn verborgen schoonheid uit de eerste hand willen zien.