De Gids van Filippijnen

Whoever de term de muntte extreme sporten moeten het meest misleidende understatement van de eeuw hebben gegeven.  Het uiterste betekent eenvoudig buitensporig of radicaal, zoals buitensporige kleren en radicale geloven.  Skydiving is geen extreme sport.  Het is zelfmoord.  En ik kwam te laat aan deze conclusie een paar uren.  De wind schommelde het kleine open vliegtuig en ik hoorde nauwelijks de instructeur schreeuwend, Klaar?

Aangezien ik probeerde vermijden starend neer voorbij het vliegtuig, hield mijn mening zijn geageerde monoloog.  Skydiving werd uitgevonden door mensen die te doen niets hebben.  Skydiving wordt gedaan door lunatics die niet om door verveling verkoos te sterven.  Ik, enerzijds, zou niet letten op begeleidend door verveling voor de rest van mijn leven.

Maar toch was het waarschijnlijk verveling die ons, me en twee van mijn vrienden, naar Tanauan dreef, die twee urenzuiden van Manilla is.  Tanauan is genoemd geworden skydiving hoofdstad van de Filippijnen.  Zijn Centrum Skydiving heeft 1200 meterlandingsbaan.  En het heeft verscheidene vliegtuigen beschikbaar aan het skydiving van enthousiasten.  Ik zou zich daar moeten teruggetrokken hebben van. 

Ik eiste nooit een enthousiast te zijn.  Maar ik liet hen vastgebonden een valscherm over me.  De instructeur verzekerde ons dat wij overzichtsvalschermen droegen.  Voor de maximumveiligheid van al hun klanten, hebben alle valschermen automatische de activeringsapparaten van de Cipres.  Cipres?  De cipres is verondersteld om een stevige altijdgroene boom te zijn.  Niet dit ding.

Het vliegtuig vliegt nu meer dan de rest van Batangas.  Wij waren dichtbij de dalingsstreek, een gebied tussen de vulkaan Makiling en Taal van het Onderstel.  Ik sloot mijn ogen, hopend dat ik slechts droomde.

Nu! de instructeur schreeuwde opnieuw.  Somebody stopte me.  Ik wist dat omdat ik elke bedoeling heb om binnen het vliegtuig te blijven.  Ik schopte om om het even wat stevig te vinden, vertaald veilig, onder me.  Maar ik dreef slechts.  De windvlagen van lucht bij die hoogte waren unbelievably krachtig. 

Mijn overlevingsinstincten schopten binnen en ik worstelde om de instructies te herinneren die aan ons worden gegeven.  Wat was het?  Ontspan, denk ik.  Ik realiseerde dat ik nog mijn adem hield.  Mijn wapens worden reeds uitgespreid en minstens kreeg ik dat recht. 

Geniet van de mening was een andere belangrijke instructie die aan ons wordt gegeven.  Ik opende langzaam één oog, en toen andere.  Het meer Taal en de vulkaan zijn adembenemend.  De vulkaan Taal is kleinste in de gehele wereld.  De dunne dampen namen van het toe.  Het groenachtige blauw van de meer geholpen rust mijn zenuwen, maar niet volledig.  Maar toch dacht ik dat de engelen gelukkig moeten zijn om deze mening te zien.

Dan werd ik gealarmeerd bij de snelheid ik val.  Ik wachtte en het geopend valscherm dat, me neer vertraagt.  Na een paar ogenblikken, kan ik mensen zien wachtend op me.  Ik landde definitief en bleef enkele ogenblikken liggend voor tot ik mijn benen kon opnieuw voelen.   De vreugde sijpelde binnen en een onverklaarbaar geluk veegde me.  Ik deed het! was alle ik kon denken van.