De Gids van Filippijnen

Lang geleden, zegt een folklore, kookten de inwoners van het land hun voedsel niet. Zij aten ruwe vissen, vlees, en groenten. De rauwe groenten waren o.k., was de ruwe vis fijn, maar het was taai etend ruw rundvlees en varkensvlees. Maar anderzijds, zegt de folklore, was het de bekende stijl van de tijd, zodat hinderden de mensen met het veel niet. Niemand probeerde om een betere manier te vinden om voedsel te behandelen. Tot één ongeval gebeurde.

De mensen van een stam achtervolgden een everzwijn. De folklore zegt dat het bos met wilde shrubbery dik was zodat nam de jacht een lang tijdje. Het everzwijn hield lopend maar de mensen hielden omringend het aan een hoek. Enkel aangezien zij op het punt stonden het te vangen, zegt de folklore het everzwijn dat erin om is geslaagd om aan een smalle vluchtroute door het openen in de struiken, en opnieuw het lopen, uit bereik te drukken. De mensen verloren hun geduld, ziend dat de donkere wolken de hemel voor langzaam beneden gieten opvulden. Volgens de folklore, als de stortbui gebeurde terwijl de beer nog bij groot was, zou het allen komen over niets. Het voorzien grote avondmaal, behalve enkelen worden bedorven plantaardige rest van lunch.

Dan, toonde een mirakel zich definitief. Het everzwijn, zegt de folklore, kwam uit het bos en vond zich gaand naar de kust. Het was in het midden van het overzees en het bos, van waar de jagers één voor één uit kwamen. De folklore zegt verder dat het everzwijn nu nergens anders had te lopen. Het kon niet in het overzees zwemmen en het zuivere aantal van de mensen had de manier terug naar het bos versperd.

Maar anderzijds, sloeg de bliksem en raakte de beer. Onmiddellijk, werd het everzwijn gebrand aan chips. De mensen schreeuwden en beschuldigden desperately de bliksem van omhoog het knoeien van hun avondmaal en het bederven van hun inspanning om de beer te vangen. De folklore zegt zij naar het gingen en probeerden om te zien of zou om het even wat kunnen worden geborgen. Er waren een wekkend aroma, niettemin, en een dikke, bruine vloeistof die uit van de krokante huid wordt afgescheiden. Zij raakten het en werden gebrand van de hete oppervlakte, zettend de gekwetste vingers in hun monden als automatische reactie. Dat is toen zij eerst gekookt voedsel proeften. En, de folklore gaat verder, hebben zij hun voedsel sindsdien gekookt.

Deze folklore toont aan dat de noodzaak en serendipity de ouders van eerste culinaire art. waren.

Markeringen: Filippijns-stranden, Filipijner, expat, Duikers, vakantie, vrij duiken, Davao